วันนี้เป็นวันศุกร์ที่ 28 มีนาคม 2551

เวลาล่วงเลยมา 3 เดือน นับจากปีใหม่ วันที่ 1 มกราคม 2551 ทุกคนต่างเดินไปตามเส้นทางที่ตัวเองเลือกเดิน บ้างคนเดินไปได้อย่างสวยงามแต่บ้างคนเดินไปแบบคนหลงทางเหมือนฉันตอนนี้ที่หลงทางอยู่แล้วมันก็เหมือนจะหาทางออกไม่เจอแล้ว ฉันรู้สึกคล้ายคนที่ท้อแท้ อ่อนแอลงทุกที เหมือนกับฉันกำลังเหนื่อย แต่มีบ้างอย่างที่ยังยึดเหนี่ยวใจฉันไว้ก็คือแม่กับพ่อที่ยังต้องดูแลอยากให้แกสบาย แกเลี้ยงดูฉันมาด้วยความยากลำบากยังไม่ได้ตอบแทนอะไรให้แกสักอย่าง ที่ทำมันยังน้อยไปในความรู้สึกของฉัน ก็อยากทำให้มากกว่านี้ เวลาเดินไปเลยๆทุกอย่างย่อมเปลี่ยนตามกาลเวลา ใจฉันก็เปลี่ยนตามกาลเวลาแต่มันไม่ค่อยจะดีเพราะมันไม่ได้เปลี่ยนไปเป็นอื่นแค่ทำให้มันเคยชินกับสิ่งที่มันเกิดขึ้นเท่านั้นเอง เป็นคนที่แข็งกระด้างอย่างไรก็เป็นอย่างนั้นมากขึ้นกว่าเดิม เพราะฉันไม่ต้อการให้ใครมาดูแลฉันจะดูแลตัวเอง แม้มันจะเหนื่อยแทบขาดใจก็ตาม ให้มันตายไปเลย คนเราเวลาที่อยากตายมันไม่ได้จะตายง่ายๆขนาดนั้นหลอกเวลา ทุกข์มันช่างยาวนาน แต่เวลาสุขแป๊บเดียวก็หายไป ใครที่มีความสุขอยู่ก็ขอให้รักษามันไว้ให้นานๆทุกคน