วันนี้เป็นวันศุกร์ที่ 28 มีนาคม 2551

เวลาล่วงเลยมา 3 เดือน นับจากปีใหม่ วันที่ 1 มกราคม 2551 ทุกคนต่างเดินไปตามเส้นทางที่ตัวเองเลือกเดิน บ้างคนเดินไปได้อย่างสวยงามแต่บ้างคนเดินไปแบบคนหลงทางเหมือนฉันตอนนี้ที่หลงทางอยู่แล้วมันก็เหมือนจะหาทางออกไม่เจอแล้ว ฉันรู้สึกคล้ายคนที่ท้อแท้ อ่อนแอลงทุกที เหมือนกับฉันกำลังเหนื่อย แต่มีบ้างอย่างที่ยังยึดเหนี่ยวใจฉันไว้ก็คือแม่กับพ่อที่ยังต้องดูแลอยากให้แกสบาย แกเลี้ยงดูฉันมาด้วยความยากลำบากยังไม่ได้ตอบแทนอะไรให้แกสักอย่าง ที่ทำมันยังน้อยไปในความรู้สึกของฉัน ก็อยากทำให้มากกว่านี้ เวลาเดินไปเลยๆทุกอย่างย่อมเปลี่ยนตามกาลเวลา ใจฉันก็เปลี่ยนตามกาลเวลาแต่มันไม่ค่อยจะดีเพราะมันไม่ได้เปลี่ยนไปเป็นอื่นแค่ทำให้มันเคยชินกับสิ่งที่มันเกิดขึ้นเท่านั้นเอง เป็นคนที่แข็งกระด้างอย่างไรก็เป็นอย่างนั้นมากขึ้นกว่าเดิม เพราะฉันไม่ต้อการให้ใครมาดูแลฉันจะดูแลตัวเอง แม้มันจะเหนื่อยแทบขาดใจก็ตาม ให้มันตายไปเลย คนเราเวลาที่อยากตายมันไม่ได้จะตายง่ายๆขนาดนั้นหลอกเวลา ทุกข์มันช่างยาวนาน แต่เวลาสุขแป๊บเดียวก็หายไป ใครที่มีความสุขอยู่ก็ขอให้รักษามันไว้ให้นานๆทุกคน

วันศุกร์แล้ว

เหงาเหมือนกันนะคิดถึงคนที่เคยร่มทกข์ร่วมสุขมาด้วยกันตั้ง 6-7 ปี แต่ตอนนี้เขามีความสุขมากกว่าเดิมแล้วสบายใจกว่าตอนที่อยู่กับเราด้วย เราดีใจที่เขามีความสุขแม้ว่าฉันจะทุกข์ใจน้อยใจเศร้าใจแค่ไหนฉันเป็นคนเดียวที่ต้องยอมรับมันทั้งหมด จะให้ฉันไปมีใครใหม่หรือไปรักใครคงไม่ได้แล้ว มันกลายเป้นความเฉยช้ามากกว่าที่จะให้รู้สึกอย่างนั้น แต่ถ้าจะให้รู้สึกอย่างนั้นอีก ก็มีแต่เธอคนเดียวเท่านั้นที่ทำให้ฉันรู้สึกอย่างนั้นได้ ต่อไปข้างหน้าฉันก็คงต้องก้าวไปคนเดียวอย่างที่เธออยากให้เป็น

ทำไมมันเครียดจัง

รู้สึกเครียดมากตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้วไม่รู้ทำไมสงสัยคิดมากหรือป่าวนะเรา มันรู้สึกเหนื่อยจังบ้างครั้งก็ไม่อยากทำในสิ่งที่ต้องทำ บางครั้งการที่ต้องรับผิดชอบอะไรมันก็เหนื่อยยิ่งถ้าไม่ใช่สิ่งที่อยากจะรับผิดชอบด้วยแล้ว ฉันเริ่มเข้าใจความรู้สึกของคนๆนั้นว่าเวลามันฝืนใจมันจะทำให้เกิดแรงกดดันสุดท้ายก็ทนไม่ไหว ตอนนี้ฉันดีใจที่เธอกับฉันแยกกัน มันทำให้เธอมีอนาคตที่ดีขึ้นมีความรับผิดขอบมากขึ้นเพราะอยากจะทำ มากกว่าตอนที่เราอยู๋ด้วยกัน ขอให้เธอทำมันให้ดีที่สุดนะ ฉันคนที่รักเธอเสมอ